J.P. WHIPPLE – BIBLE MILK

Er was eens een vrouw die een pannenkoek bestelde. In haar bord ontwaarde ze zowaar het gezicht van Jezus. Het eten was gemaakt door een Mexicaan die Jésus heette. Om het plaatje compleet te maken was het een zekere Mary-Lou die serveerde. De vrouw kreeg door haar pannenkoek enorm veel belangstelling en haar leven nam een serieuze wending. Gelovigen van over heel het land wilden haar zien. Er werd een song over haar geschreven en ze raakte zelfs van straat. Tot de afbeelding van Jezus stilaan vervaagde en er uiteindelijk niets meer van overschoot. Het ging van kwaad naar erger en de vrouw werd uiteindelijk neergeschoten in een winkelcentrum…

Wat dit heeft te maken met ‘Bible Milk', de tweede plaat van J.P. Whipple? Alles, of misschien ook niet. Feit is wel dat de man met dit soort verhaaltjes zijn luisteraars wil waarschuwen voor eender welke vorm van godsdienstwaanzin. Wees gerust, niet al zijn nummers hebben zo'n achterliggende boodschap. Wat de songs op ‘Bible Milk' wel allemaal gemeen hebben is dat ze stuk voor stuk rootsparels zijn.
Zo drijft het titelnummer, waarin J.P. (John Park) Whipple alle instrumenten voor zijn rekening neemt, op een bezwerende riff op de dobro. ‘Chain Drinker' is een heerlijk duet tussen diezelfde dobro en de banjo en in ‘Brave New World' treedt vooral Whipples begeesterende stem op de voorgrond. ‘Jesus In A Pancake', het nummer dat al in de inleiding werd aangehaald, laat een hele band in topvorm horen en in slotsong ‘How To Talk Politics At A Party' is er dan weer een rol weggelegd voor een illustere bouzouki. Zijn muziek wordt omschreven als ‘post millenial depression era blues', die zowel antiek als modern aanvoelt…
Geen enkel moment valt Whipple door de mand, wat op zich een heuse prestatie is. Meer dan eens balanceert de man met zijn muziek op de dunne grens tussen kunst en kitsch. Tussen de ijzersterke songs laat hij meer dan eens korte geluidsfragmenten horen die bij de doorsnee muziekliefhebber misschien wel enkele vragen zullen doen rijzen. Zo is er het ‘This Is A Cow', waarop een kinderspeeltje hoorbaar gefolterd wordt. Ook de bedoeling van bijvoorbeeld ‘Incestitute' of ‘Life Sucks' zijn een raadsel, maar J.P. Whipple komt er mee weg. Meer zelfs, ‘Bible Milk' is duidelijk een geheel en die kleine fragmentjes horen er op één of ander manier gewoon bij.
Met deze plaat past Whipple perfect tussen zielsgenoten als Jim White of Waits, maar meer nog dan vergelijkingen te maken is het beter om de man gewoon zichzelf te laten zijn. Wat zijn achtergrond betreft heeft u de keuze. Onder het motto ‘je wil niet weten wat ik allemaal echt heb meegemaakt' biedt hij op zijn webstek drie verschillende (verzonnen?) biografieën aan. Wat er ook van zij, met ‘Bible Milk' maakt J.P. Whipple een verpletterende indruk. Punt.
(Lewis)
www.rootstime.be